Вось ужо месяц, як шчодрае сонца палiвае палеткi пякучым полымем. Жыццё, такое радаснае, нараджаецца пад гэтай залевай цеплынi: уся зямля, як скiнуць вокам, зелянее. А да самага небакраю - чысцюткая блакiтная прастора. Нармандскiя фермы, раскiданыя па раўнiне, здалёк здаюцца пералескамi, бо з усiх бакоў iх шчыльна абступаюць гонкiя букi. Зблiзку, як адчынiш трухлявую брамку, здаецца, што трапiў у вялiзарны сад - усе старыя яблынi, кашчавыя, як самi сяляне, абсыпаны кветкамi. Старыя чорныя камлi, сукаватыя i крывыя, роўным радам абступiлi надворак i цягнуць да неба дзiвоснае голле ў белай i ружовай квеценi. Пяшчотны водар суквеццяў мяшаецца з цяжкiм пахам расчыненых хлявоў i смуродам гною, у якiм грабуцца куры.