51
Вальдмая К. Н. Кольский полуостров на картах XVI в. — Изв. ВГО, 1962, т. 94, вып. 2, с. 139; Хорошкевич А. Л. Торговля Великого Новгорода в XIII в. М., 1963.
52
Подлинник «Автобиографических записок» находился в библиотеке Ягеллонского университета в Кракове. Он включен в большой конволют in folio и занимает 11 листов. В Польшу записки попали в 1589 г., когда по поручению короля Сигизмунда III Августа, шведа по происхождению, священник Станислав Решка отправился в Рим для сбора биографических материалов об Олаусе Магнусе. «Автобиографические записки» были опубликованы в Швеции в 1893 г. (Hjärne Н. Bidrag till Olai Magni Historia. — Historiska Handlingar, 1893, d. 12, N 2, s. 1–26).
53
Olaus Magnus. Historia de gentibus septentrional ibus, lib. II, cap. 9, 29, 31; lib. XVIII, cap. 32; lib. XXI, cap. 48, etc. (Ссылки на «Историю северных народов» приводятся на книгу и главу без указания издания; дальше: Historia); Joannes Magnus, Gothorum Sveonumque historia. Romae, 1554, lib. XXI, cap. 8, 12; lib. XXII, cap. 8.
54
Olaus Magnus. [Vita Ioannis). — In: Joannes Magnus. Historia metropol, ecclesiae Upsalensis. Romae, 1560, p. 115–179.
55
Hosius S. Stanislai Hosii Epistolae/Ed. F. Hipla et V. Zakrzewski. Cracoviae, 1886–1888, vol. I–II. Письма находились в архиве Госсиуса, затем попали в архив Чарторыйского в Кракове, в настоящее время они хранятся в библиотеке Ягеллонского университета. См.: Wislocki W. Katalog rekopisow Biblijoteki Univer-sytetu Jagelofiskiego. Krakow, 1877–1881, t. 1–2, p. 49–50.
56
Hjärne H. Brdrag till Olai Magni Historia, s. 1–26.
57
Friedensburg W. Beitrage zum Briefwechsel der katholischen Gelehrten Deutschlands im Reformationszeitalter. Aus italianischen Archiven und Bibliotheken mitgetailt. — Zeitschrift fur Kirchengeschichte, 1901, Bd 21, S. 547–552; Collijn J. Johannes och Olaus Magnus i Upsala Universitetsbibliotek förvarade brev till Johannes Dantiscus. — Kyrkohistorisk årsskrift, 1910, 1 årg., s. 133–138.
58
Kolberg J. Aus dem Briefwechsel der Erzbischöfe von Uppsala Johannes und Olaus Magnus, mit dem Bischof Johannes Dantiscus von Kulm und Ermland. Braunsberg, 1915.
59
Buschbell G. Briefe von Johannes und Olaus Magnus den letzten katolischen Erzbischöfen von Uppsala, gesammelt und herausgegeben durch G. Buschbell. — Historiska Handlingar, 1932, d. 28, N 3.
60
Metzler J. S. J. Magnus Laurentius, der erste Scandinavier in Kollegium Germaniken. Ein unbekanter Brief seines Onkel Erzbischof Olaus Magnus an P. Jakob Laynes, S. J. I. — Archivium histiricum Societatis Jesu, 1932, Anno VII, p. 92–94.
61
Nordstrom J. Två okända brev från Olaus Magnus i Watikanska Biblioteket. — Lychnos, 1943, s. 255–263.
62
Konung Gusaf den Förstes Registratur. 1861–1885, t. I–IX. (Handlingar rörande Sveriges historia; ser. 1). (Далее: Gustaf I Registratur).
63
Bertoloiti A. Olao Magno arcivescovo d'Upsala. Documenti inediti. — Archivio storico italiano, 1891, ser. V, t. 7, p. 117–128; Handlingar angående Olai Magni egendomsförvärf och quarlåtenskap. — Historiska Handlingar, 1893, d. 12, N 2, s. 1–4.
64
Messenius J. 1) Ch ron icon episcoporum per Sveciam, Gothiam et Finlandiam. Stockholm, 1611, p. 44–45; 2) Scondia illustrata. Stockholm. 1700, vol. 2, t. 19, p. 114–118; Niceron R. P. Me moires pour servir å l'histoire des hommes illustres dans la Republique des lettres. Paris, 1736, t. XXXV, p. 314–322.
65
Spegel H. Then Swenska kyrkohistorien. Stockholm, 1708, d. 2, s. 121; Peringskiöld J. Monumenta Uplandica. Stockholm, 1710, p. 171–175; Rhyzelius A. Biskopskrönika. Lincopiae, 1642, s. 204–206; Baazius J. Inventarium ecclesiae Sveo-Gothorum continens integram historiam… Lincopiae, 1642, p. 48, 64, 90–91, 148; Dalin O. Svea rikes historia. Stockholm, 1763, t. 1.
66
Hildebrand H. Olaus Magnus och hans Historia. — Historisk tidskrift, 1884, 4 årg., s. 307.
67
Joannes Magnus. Gothorum Sveonumque historia. Romae, 1554, lib. XXI, cap. 8, 12; lib. XXII, cap. 8.
68
Ibid.
69
История Швеции. М., 1974, с. 122–127.
70
Joannes Magnus. Gothorum Sveonumque historia, lib. XXI, cap. 8.
71
«… Mästher Olaff Svinefot…» (Gustaf I Registratur, t. III, s. 51 — письмо от 2/II 1526 г.). Хильдебранд сообщает также о письме герцога Магнуса Саксен-Лауенбургского к Густаву Вазе, в котором упоминается о визите Олауса Магнуса в качестве поверенного епископа Свинефута (Svinefoet), т. е. Иоанна Магнуса (Hildebrand Н. Minne af Olaus Magnus. — Svenska Akademiens Handlingar, 1898, N 12, s. 102). В немецких источниках о деятельности шведов в Риме Олаус Магнус называется Олоф Швайнефусс (Olof Schweinefuss): Granlund J. Efterskrift. — In: Olaus Magnus. Historia om de nordiska folken. Stockholm, 1951, d. 5, s. 561. В Вадстенской церковной книге один из племянников Олауса Магнуса назван «магистр Магнус Свинефут» (magister Magnus Svinefoth): Hildebrand H. Minne af Olaus Magnus, s. 113.
72
Messenius J. Specula ex qua inclytam sveorum et gothorum conditionem. Holmiae, 1612, cap. XXVII, p. 79.
73
Hildebrand H. Olaus Magnus och hans Historia, s. 307.
74
По сообщениям некоторых исследователей, Олаус Магнус родился в Шенинге, однако он сам считал своей родиной Линчепинг и называл себя «Olaus Magnus Lincopensis» (Historia, lib. II, cap. 13).
75
Joannes Magnus. Historia metropolitanae ecclesiae Upsalensis, p. 115; Historia, lib. VI, cap. 13; lib. II, cap. 9; lib. XIII, cap. 32; lib. XXI, cap. 48.
76
Historia, lib. II, cap. 6, 29.
77
Joannes Magnus. Historia metropolitana ecclesiae Upsalensis, p. 113; Granlund J. Efterskrift, s. 562–563.
78
Олаус Магнус сообщает в автобиографии, что учился в Ростоке, где в 1523 г. его брат получил степень бакалавра. (Granlund J. Efterskrift, s. 562; Hjärne H. Bidrag till Olai Magni Historia, s. 2).
79
Dane L. Matrikler over nordiska studerande ved fremmende Universiteter efter offentlig föranstaltning. Christiania, 1885, s. 149. Здесь же под 1513 г. впервые говорится об Иоанне Магнусе Скарском, который в том же самом году вместе с Олаусом Магнусом числился студентом Ростокского университета. В делах Кельнского университета имя Иоанна Магнуса также упомянуто (см. дело от 14 марта 1517 г.). Там же в деле от августа 1519 г. встречается имя Cbiavca Магнуса из Дакии (т. е. Дании).